Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 25
स्वाध्यायस्तु जपः प्रोक्तः प्रणवाभ्यसनादिकः । शिवे ज्ञाने गुरौ भक्तिर्गुरुभक्तिरिति स्मृता
svādhyāyastu japaḥ proktaḥ praṇavābhyasanādikaḥ | śive jñāne gurau bhaktirgurubhaktiriti smṛtā
สวาธยายะกล่าวว่าเป็นชปะ คือการฝึกสวดปรณวะ (โอม) ซ้ำ ๆ เป็นต้น; ภักติที่มุ่งต่อพระศิวะ ต่อญาณอันศักดิ์สิทธิ์ และต่อคุรุ ถูกจดจำว่าเป็น “คุรุภักติ”
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative style)
Scene: A guru seated beneath a tree or in a small maṭha instructs a disciple; a Śiva-liṅga nearby; the syllable Oṁ visualized as luminous script above, indicating praṇava-japa and svādhyāya.
FAQs
Sacred repetition (japa), especially of Oṃ, and devotion to Śiva, wisdom, and the guru form a core inner observance.
No tīrtha is specified; the verse emphasizes devotional-yogic practice.
Praṇava (Oṃ) practice and japa are prescribed as svādhyāya; devotion to guru and Śiva is prescribed as bhakti.