Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 72
त्वं मे पिता त्वं जननी त्वमेव त्वं मे गुरुर्बान्धवाश्च त्वमेव । त्वं मे धर्मस्त्वं च मे मोक्षमार्गो दासस्तुभ्यं त्यज वा रक्ष देव
tvaṃ me pitā tvaṃ jananī tvameva tvaṃ me gururbāndhavāśca tvameva | tvaṃ me dharmastvaṃ ca me mokṣamārgo dāsastubhyaṃ tyaja vā rakṣa deva
พระองค์คือบิดาของข้าพเจ้า พระองค์คือมารดาของข้าพเจ้า มีเพียงพระองค์เท่านั้น พระองค์คือครูของข้าพเจ้า และคือญาติของข้าพเจ้า พระองค์คือธรรมของข้าพเจ้า และคือหนทางสู่โมกษะของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเป็นทาสของพระองค์—โอ้เทวะ จะทรงทอดทิ้งหรือทรงคุ้มครอง ก็สุดแต่พระประสงค์
Kamaṭha (the tortoise devotee), addressing Jayāditya (Sūrya)
Tirtha: Vyoma-liṅga / Śiva as sole refuge
Type: kshetra
Scene: A lone devotee prostrating before a liṅga; behind, faint silhouettes of father/mother/guru dissolve into the deity’s aura, symbolizing all relations absorbed in God.
FAQs
Śaraṇāgati: seeing the deity as one’s complete support—family, teacher, dharma, and liberation—culminates in humble acceptance of divine will.
The verse is primarily theological (devotional surrender) within the Jayāditya narrative; no specific tirtha is directly named here.
No explicit ritual is mentioned; the practice implied is heartfelt stuti (praise) and surrender.