अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमन्वितैः । क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हंति स्थिरां श्रियम्
akāryaṃ kriyate mūḍhaiḥ prāyaḥ krodhasamanvitaiḥ | krodhena naśyate kīrtiḥ krodho haṃti sthirāṃ śriyam
คนเขลาที่ถูกความโกรธครอบงำ มักกระทำสิ่งที่ไม่ควรกระทำ ด้วยความโกรธ เกียรติยศย่อมพินาศ; ความโกรธทำลายแม้ศรีอันมั่นคง
Pārvatī/Umā (gnomic reflection within narration; speaker inferred from immediate context)
Scene: Didactic tableau: Devī (or a sage-figure) articulates a moral maxim—anger makes fools commit wrong; anger ruins fame and prosperity—while listeners absorb the teaching.
Mastery over anger is essential for dharma; uncontrolled krodha ruins both reputation (kīrti) and lasting well-being (śrī).
No holy site is praised in this verse; it is a universal ethical maxim within the narrative.
No ritual is prescribed; the teaching is inner discipline—anger control as practical dharma.