त्वं सावित्रीमयो देव सर्वत्रैवापराजितः । मंत्र शर्वात्मको देवः षडक्षरवतां वरः
tvaṃ sāvitrīmayo deva sarvatraivāparājitaḥ | maṃtra śarvātmako devaḥ ṣaḍakṣaravatāṃ varaḥ
ข้าแต่เทพเจ้า พระองค์ทรงประกอบด้วยพลังสวิตรี (คายตรี) และทรงเป็นผู้ไม่อาจพิชิตได้ทั่วทุกแห่ง ข้าแต่เทพเจ้า พระองค์คือมนตร์ และคืออาตมันแห่งศรฺวะ (ศิวะ) เป็นผู้เลิศในหมู่ผู้ทรงมนตร์หกพยางค์
Viśvāmitra
Listener: Phālguna (Arjuna)
Scene: Skanda as a radiant youth with a subtle Gāyatrī aura—threefold light (triadic radiance) behind him; a Śiva-linga or Śiva’s presence implied to show ‘śarvātmakatā’; mantra syllables (six-syllable motif) appear as six luminous petals around the deity, signifying ṣaḍakṣara excellence.
Divine victory is rooted in mantra-power and alignment with Śiva-tattva; Skanda is praised as that invincible spiritual force.
No site is named; the verse is mantra-theological within the Skanda nāmāvalī.
Allusion to ṣaḍakṣara-mantra practice; the verse elevates Skanda as supreme among six-syllable mantra traditions.