Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 95
तातास्माकं च सा देवी मेरो गच्छ नमामि ताम् । अथ शैलसुता देवी हैममारुह्य शोभनम्
tātāsmākaṃ ca sā devī mero gaccha namāmi tām | atha śailasutā devī haimamāruhya śobhanam
“ข้าแต่บิดา เทวีพระองค์นั้นเป็นของเราจริง; ข้าแต่มหาเมรุ จงไปเถิด—ข้าขอนอบน้อมแด่พระนาง” แล้วเทวีธิดาแห่งขุนเขาก็เสด็จขึ้นพาหนะทองอันงดงาม
Lomaharṣaṇa (Sūta)
Scene: A tender yet majestic moment: the speaker addresses ‘father’ and bows to the Goddess; immediately the Mountain’s daughter ascends a splendid golden conveyance, signaling the ceremonial departure toward the svayaṃvara.
FAQs
Reverence (namaskāra) is upheld as a universal dharma—honoring the Divine feminine as supreme and worthy of worship.
No explicit tīrtha; the imagery belongs to sacred Himalayan-Meru geography.
None directly; the verse models devotion through bowing (namāmi).