स्वयमेव यदा रूपं सुगौरं प्रतिपत्स्यते । विरहेण हरश्चास्या मत्वा शून्यं जगत्त्रयम्
svayameva yadā rūpaṃ sugauraṃ pratipatsyate | viraheṇa haraścāsyā matvā śūnyaṃ jagattrayam
เมื่อพระนางทรงได้คืนรูปอันงามยิ่งและผุดผ่องด้วยพระองค์เองแล้ว พระหระ (ศิวะ) ก็ด้วยความพรากจากนาง จะเห็นไตรโลกธาตุประหนึ่งว่างเปล่า
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: Devī regains a radiant fair (sugaurī) form; Śiva, bereft of her, experiences the three worlds as void—an intimate cosmic viraha tableau.
Śiva–Śakti are presented as inseparable for cosmic fullness; separation signifies incompleteness even for the Lord’s līlā.
No; the verse is theological and emotional (viraha), not a site-glorification passage.
None.