Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 76
स तैश्च विद्धो व्यथितो बभूव दैत्येश्वरो विस्रुतशोणिताक्तः । ततोऽस्य किंचिच्चलितस्य धैर्यादुवाच शंखांबुजसार्ङ्गपाणिः
sa taiśca viddho vyathito babhūva daityeśvaro visrutaśoṇitāktaḥ | tato'sya kiṃciccalitasya dhairyāduvāca śaṃkhāṃbujasārṅgapāṇiḥ
เมื่อถูกศรเหล่านั้นแทง อธิราชแห่งอสูรก็เจ็บปวด เลือดไหลชโลมกาย ครั้นความกล้าหาญเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย พระวิษณุผู้ทรงสังข์ ปทุม และศารงคะ จึงตรัสแก่เขา
Viṣṇu (Śaṅkhāmbuja-Sārṅgapāṇiḥ)
Scene: The daitya-lord stands pierced and trembling, body smeared with flowing blood; opposite him Viṣṇu—bearing conch, lotus, and Sārṅga—lowers his weapon slightly and begins to speak, the battlefield pausing for counsel.
FAQs
When arrogance is wounded, truth can be addressed—divine speech often follows the breaking of pride.
No tīrtha is indicated in this verse.
None.