पुनरेतत्समुचितं यद्विप्रैः शिक्षणं नृणाम् । वयं हि धर्मगुरवः स्थापितास्तेन विष्णुना
punaretatsamucitaṃ yadvipraiḥ śikṣaṇaṃ nṛṇām | vayaṃ hi dharmaguravaḥ sthāpitāstena viṣṇunā
ยิ่งกว่านั้น เป็นการสมควรที่พราหมณ์จะสั่งสอนชนทั้งหลาย เพราะเราคือครูแห่งธรรมะ ซึ่งพระวิษณุเองทรงสถาปนาไว้ในฐานะนั้น
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced)
Scene: A circle of brāhmaṇa teachers instructs householders and pilgrims; Viṣṇu appears above as a subtle sanctioning presence (śaṅkha-cakra), indicating divine establishment of dharma-gurutva.
Dharma is preserved through proper teaching; spiritual authority is framed as divinely sanctioned service.
None; the verse addresses dharma-instruction rather than a named sacred geography.
No specific rite; it prescribes śikṣaṇa—ethical and scriptural instruction—as a dharmic duty.