Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 55
वव्रे महासुरो मृत्युं ब्रह्माणं मानमोहितः । ब्रह्मा प्रोचे ततस्तं च तथेति हरवाक्यतः
vavre mahāsuro mṛtyuṃ brahmāṇaṃ mānamohitaḥ | brahmā proce tatastaṃ ca tatheti haravākyataḥ
ด้วยความหลงในทิฐิมานะ อสูรมหึมาจึงทูลขอพรเกี่ยวกับความตายจากพระพรหม ครั้นแล้วพระพรหมตรัสแก่เขาว่า “ตถาสตุ—จงเป็นเช่นนั้น” ตามพระวาจาแห่งพระหระ
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa, per Māheśvarakhaṇḍa narrative style)
Listener: Pārtha (addressed in nearby verses of the passage)
Scene: Brahmā, seated on a lotus-throne, pronounces the boon to the proud asura; an unseen Śivaic ordinance (‘Hara’s word’) frames the moment, with ominous cosmic stillness.
FAQs
Boons operate within higher divine governance; pride blinds the seeker to the inevitable moral consequences embedded in the grant.
None; the verse emphasizes divine hierarchy (Brahmā acting under Śiva’s overarching will).
None.