Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 151
रौप्यजं विश्वदेवाश्च नामापि जगतांपतिम् । वायवो रीतिजं लिंगं शंभुमित्येव नाम च
raupyajaṃ viśvadevāśca nāmāpi jagatāṃpatim | vāyavo rītijaṃ liṃgaṃ śaṃbhumityeva nāma ca
หมู่วิศวเทวะทรงบูชาศิวลึงค์เงิน และขนานนามว่า ‘ชคตางปติ’ คือเจ้าแห่งโลกทั้งปวง ส่วนหมู่วายุทรงบูชาศิวลึงค์ที่หล่อด้วยฤติ (โลหะผสม) และเรียกนามว่า ‘ศัมภุ’ ผู้เป็นมงคลยิ่ง
Lomaharṣaṇa (Sūta), per Māheśvarakhaṇḍa default attribution
Scene: A chorus-like assembly: Viśvedevas in orderly rows worship a bright silver liṅga; Vāyu-deities, airy and translucent, circle an alloy liṅga as wind stirs garlands; the sanctum feels cool, resonant, and auspicious.
FAQs
Śiva is approached through many forms and names; sincere devotion (nāma) sanctifies the worship regardless of the material form of the liṅga.
No single tīrtha is named in this verse; it emphasizes the broader Purāṇic tradition of liṅga-worship by divine hosts.
Naming/chanting (nāma-japa) of Śiva—specifically as ‘Jagatāṃpati’ and ‘Śambhu’—in connection with worship of particular liṅga-forms.