लोमश उवाच । प्रतिकल्पं मच्छरीरादेकरोमपरिक्षयः । जायते सर्वनाशे च मम भावि प्रमापणम्
lomaśa uvāca | pratikalpaṃ maccharīrādekaromaparikṣayaḥ | jāyate sarvanāśe ca mama bhāvi pramāpaṇam
โลมศะกล่าวว่า: ในแต่ละกัลป์ เส้นขนหนึ่งจากกายของเราจะร่วงไป เมื่อขนทั้งสิ้นสิ้นสุดลง ความพินาศ—ความตาย—ของเราจักบังเกิด
Lomaśa
Listener: Indradyumna (within Nārada’s narration context)
Scene: The sage Lomaśa, extremely aged yet radiant, explains a strange law of his lifespan: one hair falls each kalpa; the scene emphasizes cosmic time with symbolic motifs (wheel of time, fading hairs).
Even extraordinary lifespans remain finite; cosmic time underscores impermanence and the urgency of dharma.
No site is referenced; the verse explains a cosmological measure of lifespan.
None directly; it is a narrative explanation of Lomaśa’s longevity.