Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 32
त्वद्दुष्टदृष्टिविशिखैर्निहतान्निहन्मि दैत्यान्पुरांधकजलंधरमुख्यकांश्च । कस्यास्ति शक्तिरिह यस्त्वदृतेपि तुच्छं वांछेद्विधातु मिह सिद्धिदकार्यजातम्
tvadduṣṭadṛṣṭiviśikhairnihatānnihanmi daityānpurāṃdhakajalaṃdharamukhyakāṃśca | kasyāsti śaktiriha yastvadṛtepi tucchaṃ vāṃchedvidhātu miha siddhidakāryajātam
ข้าพเจ้าปราบเหล่าทานวะ—ผู้เด่นดังเช่นอันธกะและชลันธระ—ซึ่งได้ล้มลงแล้วด้วยศรแห่งสายพระเนตรอันดุดันของพระองค์ ใครเล่าในโลกนี้จะมีฤทธิ์ได้ หากปราศจากพระองค์ แม้เพียงกิจเล็กน้อยก็ยังทำไม่สำเร็จ แล้วจะกล่าวถึงกิจมากมายอันบันดาลความสำเร็จได้อย่างไร
Skanda (deduced Kāśīkhaṇḍa speaker-pattern: Skanda to Agastya)
Tirtha: Kāśī-kṣetra (protective sphere of Viśveśvara)
Type: kshetra
Listener: The Lord addressed (Śiva/Viśveśvara context)
Scene: A cosmic battlefield tableau: Andhaka and Jalandhara among fallen daityas, struck not by weapons but by a fierce, radiant ‘glance’ emanating from the Lord; the speaker stands as an instrument, acknowledging dependence on that power.
FAQs
All worldly and spiritual accomplishment (siddhi) ultimately depends on the Lord’s grace; without Him, even minor actions lack power to be fulfilled.
The verse sits within the Kāśīkhaṇḍa’s Kāśī-māhātmya framework, implicitly glorifying Kāśī (Vārāṇasī) as the supreme Śaiva sacred geography where Śiva’s sovereignty is celebrated.
No explicit ritual (snāna, dāna, japa, vrata) is prescribed in this verse; it functions as a theological praise affirming divine agency behind all siddhi.