स्नात्वा मौनेन चागत्य मणिकर्णीशमर्चयेत् । कंबलाश्वतरौ नत्वा वासुकीशं प्रणम्य च
snātvā maunena cāgatya maṇikarṇīśamarcayet | kaṃbalāśvatarau natvā vāsukīśaṃ praṇamya ca
ครั้นอาบน้ำแล้ว กลับมาโดยรักษามौन จงบูชาพระมณิกรรณีศะ ครั้นนอบน้อมต่อกัมพละและอัศวตระแล้ว จงถวายบังคมพระวาสุกีศะด้วย
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Maṇikarṇikā and Maṇikarṇīśa; Vāsukīśa (nāga-linked shrine)
Type: ghat
Scene: At Maṇikarṇikā ghat a pilgrim bathes; then walks back silently with lowered gaze; before a liṅga shrine labeled Maṇikarṇīśa; nearby, serpent-deities (Kambala, Aśvatara) depicted as nāga kings; a shrine to Vāsukīśa with serpent iconography.
Pilgrimage is not only movement but inner restraint—silence and reverent worship sanctify the journey.
Maṇikarṇikā via Maṇikarṇīśa, and associated nāga-linked sacred presences (Vāsukīśa, Kambala, Aśvatara).
Bathe, maintain silence, worship Maṇikarṇīśa, then bow to Kambala–Aśvatara and salute Vāsukīśa.