Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 38
त्वमेव शूली द्विषतां त्वमेव विनम्रचेतो वचसां शिवोसि । श्रीकंठ एकः स्वपदश्रितानां दुरात्मनां हालहलोग्रकंठः
tvameva śūlī dviṣatāṃ tvameva vinamraceto vacasāṃ śivosi | śrīkaṃṭha ekaḥ svapadaśritānāṃ durātmanāṃ hālahalograkaṃṭhaḥ
ต่อผู้เป็นปฏิปักษ์ พระองค์เท่านั้นทรงเป็นผู้ถือตรีศูล; และต่อผู้มีใจและวาจาอ่อนน้อม พระองค์ทรงเป็นศิวะ—ความเป็นมงคลเอง. สำหรับผู้พึ่งพิงบาทพระองค์ พระองค์ทรงเป็นศรีกัณฐะผู้เดียว; แต่สำหรับผู้ใจชั่ว พระองค์ทรงเป็นอุกรกัณฐะ ผู้ทรงกลืนพิษหาลาหละอันน่าสะพรึง.
Unnamed devotee/praiser
Tirtha: Kāśī (Viśveśvara/Śiva)
Type: kshetra
Scene: Śiva stands with triśūla, serene face toward humble devotees; around his neck a blue/poison motif recalling hālahala, while shadowy hostile figures recoil; the feet of Śiva are emphasized as refuge.
FAQs
Śiva protects the surrendered and humble as pure auspiciousness, while remaining the terrifying restrainer of adharma.
The Kāśīkhaṇḍa context frames the praise, but the verse itself is a general Śiva-stuti rather than a named tīrtha description.
No explicit ritual; the implied discipline is humility in thought and speech and refuge (śaraṇāgati) at Śiva’s feet.