कंदुकेश्वर नामापि श्रुत्वा वृजिनसंततिः । क्षिप्रं क्षयमवाप्नोति तमः प्राप्योष्णगुं यथा
kaṃdukeśvara nāmāpi śrutvā vṛjinasaṃtatiḥ | kṣipraṃ kṣayamavāpnoti tamaḥ prāpyoṣṇaguṃ yathā
แม้เพียงได้ยินนาม “กัณฑุเกศวร” สายใยแห่งบาปที่ต่อเนื่องก็พลันสิ้นไป ดุจความมืดสลายเมื่อประสบความร้อนและแสงสว่าง
Narrative voice (contextually Skanda in Kāśīkhaṇḍa dialogue)
Tirtha: Kandukeśvara (nāma-māhātmya)
Type: kshetra
Listener: Brāhmaṇa interlocutor
Scene: A listener hears ‘Kandukeśvara’ from a sage; a dark chain symbolizing sin snaps and dissolves as a sunlike warmth and light spreads, echoing the simile of darkness vanishing before heat and radiance.
Divine names are purifying in themselves; remembrance and hearing can uproot long-standing sin-impressions.
Kandukeśvara in Kāśī, whose very name is proclaimed as purificatory.
Nāma-śravaṇa—hearing (and by extension repeating) the sacred name Kandukeśvara.