Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 43
स्तोता त्वमेव दनुजेंद्ररिपो स्तुतिस्त्वं स्तुत्यस्त्वमेव सकलं हि भवानिहैकः । त्वत्तो न किंचिदपि भिन्नमवैमि विष्णो तृष्णां सदा कृणुहि मे भवजांभवारे
stotā tvameva danujeṃdraripo stutistvaṃ stutyastvameva sakalaṃ hi bhavānihaikaḥ | tvatto na kiṃcidapi bhinnamavaimi viṣṇo tṛṣṇāṃ sadā kṛṇuhi me bhavajāṃbhavāre
โอ้ศัตรูแห่งจอมราชาดานวะ! ผู้สรรเสริญก็คือพระองค์เอง บทสรรเสริญก็คือพระองค์เอง และผู้ควรสรรเสริญก็คือพระองค์เอง—เพราะแท้จริง ณ ที่นี้ทุกสิ่งเป็นพระองค์แต่ผู้เดียว โอ้พระวิษณุ ข้าพเจ้าไม่รู้สิ่งใดที่แยกจากพระองค์ได้ ในมหาสมุทรแห่งภพชาติ โปรดให้ความกระหายของข้าพเจ้าตั้งมั่นอยู่เสมอ (ต่อพระองค์)
Agnibindu (the ascetic), praising Viṣṇu
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages
Scene: Agnibindu stands before Viṣṇu, the hymn itself visualized as a stream merging into the Lord; behind the sage, a dark ocean symbolizes bhava-sāgara; a bright lotus-path leads from the ocean to Viṣṇu, signifying redirected thirst and liberation.
FAQs
It teaches all-pervasive divinity and single-minded devotion—seeing nothing apart from Viṣṇu and transforming worldly craving into God-longing.
Not named in this verse; the Kāśī setting contextualizes the hymn that leads to a boon benefiting pilgrims and seekers at Pañcanada Hrada.
No formal rite; it is an inner discipline: sustaining tṛṣṇā (intense longing) toward the Lord amid saṃsāra.