मुक्तिलक्ष्मी महापीठ मणिस्तच्चरणाब्जयोः । कर्णिकेयं ततः प्राहुर्यां जना मणिकर्णिकाम्
muktilakṣmī mahāpīṭha maṇistaccaraṇābjayoḥ | karṇikeyaṃ tataḥ prāhuryāṃ janā maṇikarṇikām
ณ พระบาทดุจดอกบัวของพระองค์ มีมหาบัลลังก์แห่งมุกติ—มุกติลักษมี—ตั้งอยู่ และมีแก้วมณีอยู่ด้วย เหตุนั้นชนทั้งหลายจึงเรียกสถานนั้นว่า ‘กรณิกา’ คือเครื่องประดับหู และขนานนามว่า มณิกรณิกา
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa dialogue frame, typically Skanda to Agastya)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Scene: A luminous ghat on the Gaṅgā where Śiva’s lotus-feet are envisioned as the cosmic ground; a radiant ‘Muktilakṣmī’ seat and a jewel motif suggest the name Maṇikarṇikā; pilgrims gaze in devotion as the river glows at dawn.
Liberation (mukti) is portrayed as a living presence in Kāśī—Maṇikarṇikā is praised as a supreme seat where mokṣa is especially accessible.
Maṇikarṇikā Tīrtha of Kāśī (Vārāṇasī), celebrated as a foremost mokṣa-kṣetra spot.
No explicit ritual is prescribed in this verse; it primarily establishes the sanctity and name-meaning of Maṇikarṇikā.