Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 86
त्वत्स्पृष्टमेव सकलं शुचितां लभेत त्वत्त्यक्तमेव सकलं त्वशुचीह लक्ष्मि । त्वन्नाम यत्र च सुमंगलमेव तत्र श्रीविष्णुपत्नि कमले कमलालयेऽपि
tvatspṛṣṭameva sakalaṃ śucitāṃ labheta tvattyaktameva sakalaṃ tvaśucīha lakṣmi | tvannāma yatra ca sumaṃgalameva tatra śrīviṣṇupatni kamale kamalālaye'pi
โอ้พระลักษมี สิ่งใดที่พระองค์ทรงสัมผัสย่อมบริสุทธิ์สิ้นเชิง สิ่งใดที่พระองค์ทรงละย่อมเป็นมลทินในโลกนี้ ที่ใดมีพระนามของพระองค์ ที่นั่นเท่านั้นเป็นมงคลแท้—โอ้กมลา พระชายาแห่งพระศรีวิษณุ ผู้สถิตในดอกบัว
Agastya (stuti, contextually in Kāśīkhaṇḍa narrative)
Tirtha: Kāśīkṣetra
Type: kshetra
Scene: A radiant Mahālakṣmī seated on a lotus, haloed, with lotuses and golden vessels; the atmosphere suggests that her touch purifies and her name makes the place auspicious, with Kāśī’s ghāṭs faintly suggested in the background.
FAQs
Purity and auspiciousness are sanctified by divine presence; remembering the Goddess’s name is itself a purifier.
The verse is part of the Kāśīkhaṇḍa narrative centered on Kāśī, presenting the city as a potent field for nāma and devotion.
Nāma-smaraṇa/japa is implied: where Lakṣmī’s name is uttered, there is sumaṅgala (auspiciousness).