Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 52
यावद्व्रजेत्त्रिचतुराणि पदानि खेदात्स्वेदोदबिंदुकणिकांचितभालदेशः । प्रत्युद्गमाऽकरणतः किल मे विनाशस्तावद्धराभयवरादिव संचुकोच
yāvadvrajettricaturāṇi padāni khedātsvedodabiṃdukaṇikāṃcitabhāladeśaḥ | pratyudgamā'karaṇataḥ kila me vināśastāvaddharābhayavarādiva saṃcukoca
เขาเดินไปได้เพียงสามสี่ก้าวด้วยความเหนื่อยล้า หน้าผากก็พราวด้วยหยดเหงื่อ “แท้จริง หากข้าไม่ออกไปต้อนรับเขา ข้าย่อมพินาศ!”—คิดดังนี้แล้ว ภูเขาก็หดถอยลงทันที ราวกับหวาดต่อพรแห่งความคุ้มครองที่มีอำนาจผูกมัด
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narration typically Skanda to Agastya)
Tirtha: Vindhya (as sacred mountain in Purāṇic itinerary)
Type: peak
Listener: Assembly of sages (frame implied)
Scene: A colossal Vindhya, anthropomorphized, recoils and visibly contracts as a strained figure takes a few steps; sweat beads on the traveler’s brow; the mountain’s ‘fear’ is shown as a physical shrinking, like a living being bound by a protective boon.
FAQs
Pride collapses before true tapas: reverence to saints and prompt humility avert downfall.
Indirectly, the narrative supports Agastya’s southward movement connected to Kāśī’s fame; the verse itself focuses on the Vindhya episode.
None explicitly; the emphasis is ethical—proper reception (pratyudgama) and respectful conduct toward a muni.