Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 51
स्थित्वा क्षणं शिवशिवेति शिवेति चोक्त्वा यावःप्रियेति कठिनाहि दिवौकसस्ते । किं न स्मरेस्त्रिजगती सुखदानदक्षं त्र्यक्षं प्रहित्यमदनं यदकारितैस्तु
sthitvā kṣaṇaṃ śivaśiveti śiveti coktvā yāvaḥpriyeti kaṭhināhi divaukasaste | kiṃ na smarestrijagatī sukhadānadakṣaṃ tryakṣaṃ prahityamadanaṃ yadakāritaistu
หยุดชั่วขณะหนึ่ง แล้วเจ้าร่ำร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ศิวะ! ศิวะ!” แล้วจึงว่า “โอ้ผู้เป็นที่รักของยาวะ!”—โอ้เหล่าเทพ ท่านช่างใจแข็งนัก! ไฉนจึงไม่ระลึกถึงพระผู้มีเนตรที่สาม ผู้สามารถประทานสุขแก่ไตรโลก—พระองค์ผู้เคยเพียงด้วยพระประสงค์ก็ทำลายมทนะ (กามเทพ) ให้พินาศ?
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narration typically Skanda to Agastya)
FAQs
Even the gods should not forget Śiva—the supreme refuge—who alone grants lasting welfare to all worlds.
The verse sits within the Kāśīkhaṇḍa’s larger praise of Kāśī and Śaiva refuge, though this particular śloka is chiefly a theological reminder about Śiva.
No formal rite is prescribed here; the implied practice is smaraṇa and nāma-japa—remembering and repeating Śiva’s name.