Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 64
देवदेव उवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते प्रसन्नोस्मि महामते । मित्रमन्नेत्रगो नित्यं प्रपश्ये तच्चराचरम्
devadeva uvāca | uttiṣṭhottiṣṭha bhadraṃ te prasannosmi mahāmate | mitramannetrago nityaṃ prapaśye taccarācaram
พระเทวเทวะ (พระศิวะ) ตรัสว่า: “จงลุกขึ้น จงลุกขึ้น—ขอความเป็นสิริมงคลจงมีแก่ท่าน ผู้มีปัญญายิ่ง เราพอพระทัยแล้ว ในฐานะมิตร เราสถิตอยู่ในดวงตาของท่าน และแลเห็นโลกทั้งปวง ทั้งที่เคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหวอยู่เนืองนิตย์”
Śiva (Devadeva)
Tirtha: Avimukta-Kāśī
Type: kshetra
Listener: A devotee/recipient within the episode (and by extension the audience)
Scene: Śiva (Devadeva) bestows anugraha, commanding the devotee to rise; a subtle motif shows Śiva as a luminous presence within the devotee’s eye, with the moving and unmoving cosmos reflected in the pupil.
FAQs
God’s pleasure (prasāda) grants uplift and a sanctified vision—Śiva is portrayed as the inner witness empowering perception.
The discourse occurs within Kāśī Khaṇḍa’s sacred narrative frame, supporting Kāśī as a locus of boons and divine dialogue.
None explicitly; it is a response-boon following stotra and praṇāma.