Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 15
अगमिष्यदहोकथं सतापो ननु दक्षांगजयाय एधितः । ममजीवातुलता झटित्यलं ह्यभविष्यन्न हिमाद्रिजा यदि
agamiṣyadahokathaṃ satāpo nanu dakṣāṃgajayāya edhitaḥ | mamajīvātulatā jhaṭityalaṃ hyabhaviṣyanna himādrijā yadi
อนิจจา—เราจะดำรงชีวิตต่อไปได้อย่างไรท่ามกลางความทุกข์ร้อนแผดเผานี้? แท้จริงความทรมานนี้ยิ่งทวีเพราะธิดาของทักษะ หากธิดาแห่งหิมาลัยมิได้อยู่ ณ ที่นี้ ชีวิตเราย่อมดับสิ้นฉับพลัน
Śiva
Tirtha: Avimukta (Kāśī)
Type: kshetra
Listener: Primary interlocutor within Kāśīkhaṇḍa frame (traditionally sages/Śaunaka-group in Purāṇic setting)
Scene: Śiva, consumed by inner heat of separation, laments that life itself would end without Himālaya’s daughter; the background hints at Kāśī as the cooling, saving horizon.
FAQs
Even Śiva’s speech frames separation and suffering as a force that drives the soul toward the supreme refuge—Kāśī/Avimukta—where liberation is promised.
Kāśī, implied as the ultimate solace for Śiva’s burning separation, setting up the Avimukta-kṣetra mahātmya.
None directly; the verse is emotional-theological, preparing the ground for Kāśī’s salvific greatness rather than prescribing a rite.