Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 55
सवयस्कानिति मुहुः समाह्वयति लालयन् । शब्दग्रहौ न गृह्णीतस्तस्यान्याख्यां हरादृते
savayaskāniti muhuḥ samāhvayati lālayan | śabdagrahau na gṛhṇītastasyānyākhyāṃ harādṛte
เขาเอ่ยเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเอ็นดูว่า “โอ้ สหายวัยเดียวกันของเรา!” แต่ ‘ผู้จับถ้อยคำ’ ทั้งสอง (คือหู) ของเขาไม่รับนามอื่นใดให้เขา นอกจาก “หระ/หรา (Hara)” เท่านั้น
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda speaking to Agastya)
Tirtha: Kāśī-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A tender domestic scene in Kāśī: a devotee fondles a child, calling playfully, yet the child’s ears ‘catch’ only ‘Hara’; the background hums with temple bells and distant kīrtana.
FAQs
True devotion reshapes the senses so that one naturally receives only the remembrance of Śiva.
Kāśī, where the ideal devotee is portrayed as hearing nothing higher than Śiva’s name.
An implied discipline of śravaṇa—training the ear toward divine nāma and away from distractions.