Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 39
तव निःश्वसितं वेदास्तव स्वे दोखिलं जगत् । विश्वा भूतानि ते पादः शीर्ष्णो द्यौः समवर्तत
tava niḥśvasitaṃ vedāstava sve dokhilaṃ jagat | viśvā bhūtāni te pādaḥ śīrṣṇo dyauḥ samavartata
พระเวททั้งหลายคือพระลมหายใจของพระองค์; โลกทั้งปวงตั้งอยู่ในพระองค์. สรรพสัตว์ทั้งหลายเป็นดุจพระบาทของพระองค์ และท้องฟ้าตั้งอยู่เป็นดุจพระเศียรของพระองค์
Devas (gods), continuing the hymn
Tirtha: Kāśī-kṣetra (Gaṅgā-ghāṭas as primary ritual interface)
Type: ghat
Listener: Sages/pilgrims in the frame narrative
Scene: A vast cosmic person: the sky as the head, multitudes of beings forming the feet, the world resting within the torso; from the nostrils flows a stream of Vedic syllables like luminous breath. Below, Kāśī’s Gaṅgā ghāṭas echo with chanting.
FAQs
Revelation (Veda) and creation arise from the Divine; the universe is the Lord’s cosmic body.
Kāśī is the textual setting in the Kāśī-khaṇḍa; this verse itself employs universal cosmic imagery.
None; it functions as contemplative praise supporting devotion and reverence for the Vedas.