Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 50
मानापमानयोस्तस्मात्स्वकृतं कारणं परम् । स्रष्टापि नापमार्ष्टुं तत्परीष्टे स्वकृतां कृतिम् । मा शोचस्त्वमतः पुत्र दिष्टमिष्टं समर्पयेत्
mānāpamānayostasmātsvakṛtaṃ kāraṇaṃ param | sraṣṭāpi nāpamārṣṭuṃ tatparīṣṭe svakṛtāṃ kṛtim | mā śocastvamataḥ putra diṣṭamiṣṭaṃ samarpayet
ดังนั้น สำหรับเกียรติยศและความอัปยศ การกระทำของตนเองเป็นเหตุสำคัญที่สุด แม้แต่พระผู้สร้างก็มิอาจลบล้างได้ พระองค์เพียงแต่พิจารณาผลงานที่สร้างขึ้นจากการกระทำของตน ดังนั้น อย่าเศร้าโศกไปเลย ลูกเอ๋ย จงยอมรับสิ่งที่ถูกลิขิตไว้เถิด
Sunīti (addressing Dhruva)
Listener: Frame-audience (implicit)
Scene: Sunīti instructs Dhruva with a calm, authoritative gesture—one hand raised in teaching, the other resting; Dhruva listens, eyes steady; atmosphere of moral clarity.
FAQs
Honor and humiliation arise from one’s own karma; the right response is steadiness, surrender, and moral resolve.
No specific tīrtha is mentioned in this verse; it is ethical instruction within the Kāśīkhaṇḍa narrative frame.
No explicit ritual is given; the ‘prescription’ is inner discipline—accepting destiny and relinquishing attachment.