Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 11
ब्रह्मविष्ण्वोपि गिरां गोचरो न च वाक्पतेः । प्रमथेशं कथं स्तोतुं मादृशः प्रभवेत्प्रभो
brahmaviṣṇvopi girāṃ gocaro na ca vākpateḥ | pramatheśaṃ kathaṃ stotuṃ mādṛśaḥ prabhavetprabho
“แม้พระพรหมและพระวิษณุก็มิอาจอยู่ในขอบเขตแห่งถ้อยคำ เช่นเดียวกับพระพฤหัสบดีเจ้าแห่งวาจา แล้วผู้เช่นข้าพเจ้าจะสามารถสรรเสริญพระองค์ได้อย่างไร โอ้พระผู้เป็นเจ้า ผู้เป็นนายแห่งเหล่าประมถะ”
Pūtātmā
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Listener: (contextual) frame audience
Scene: Pūtātmā confesses inability to praise: even Brahmā, Viṣṇu, and Bṛhaspati cannot reach Śiva by speech; Śiva as Pramathādhipa sits with attendants, listening compassionately.
FAQs
True devotion is marked by humility: the devotee recognizes that the Divine transcends even the greatest eloquence.
Kāśī’s Śaiva milieu is the setting; the verse supports Kāśī’s Mahātmya by affirming Śiva’s unsurpassable greatness.
None; it is a devotional confession of the inadequacy of words.