श्रीपर्वते च श्रीरंगे श्रीमद्वृद्धगिरौ तथा । चिदंबरे च वल्मीके शेषाद्रावरुणाचले
śrīparvate ca śrīraṃge śrīmadvṛddhagirau tathā | cidaṃbare ca valmīke śeṣādrāvaruṇācale
ฉันนั้นแล ณ ศรีปर्वตะ ณ ศรีรังคะ และ ณ วฤทธคิริอันรุ่งเรือง; ณ จิทัมพร ณ วาลมีกะ และ ณ เศษาทรีกับอรุณาจละ—ล้วนเป็นที่ประทับศักดิ์สิทธิ์อันเลื่องลือ
Skanda (deduced: Setukhaṇḍa Māhātmya style narration)
Tirtha: Multiple kṣetras (Śrīparvata/Śrīśaila; Śrīraṅga; Vṛddhagiri; Cidambara; Śeṣādri; Aruṇācala; Vālmīka)
Type: kshetra
Scene: A ‘southern kṣetra garland’ panorama: Śrīśailam on a forested hill, Śrīraṅgam’s vast temple corridors, Chidambaram’s golden hall, Arunachala as a fiery-red mountain, and Tirumala’s seven hills—pilgrims moving between them.
Purāṇic dharma honors multiple divya-kṣetras—Śaiva and Vaiṣṇava centers alike—within one sacred landscape.
Śrīparvata, Śrīraṅga, Vṛddhagiri, Cidambara, Vālmīka-kṣetra, Śeṣādri, and Aruṇācala are named.
No explicit ritual is stated; the verse enumerates revered kṣetras to frame Setu’s broader tīrtha-network.