Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 39
इति श्रुत्वा वचो भृत्यास्तस्या प्राणा बहिश्चराः । वाष्पपूर्णमुखाः सर्वे विधूमं वाक्यमब्रुवन्
iti śrutvā vaco bhṛtyāstasyā prāṇā bahiścarāḥ | vāṣpapūrṇamukhāḥ sarve vidhūmaṃ vākyamabruvan
ครั้นได้ยินถ้อยคำนั้น เหล่าบริวาร—ประหนึ่งลมหายใจแห่งชีวิตของเขาออกไปเคลื่อนไหวภายนอก—ยืนอยู่ด้วยใบหน้าเอ่อท้นด้วยน้ำตา แล้วทุกคนกล่าววาจาอันบริสุทธิ์ไร้ควันต่อวิธูมะ
Narrator (contextual Purāṇic narrator)
Listener: Vidhūma
Scene: Three attendants, overwhelmed, stand with tear-filled faces; their breath seems to ‘move outside’—a poetic sign of shock—while they address Vidhūma in a smoke-less, clear utterance.
FAQs
True loyalty is shown in sorrow and crisis; devotion (sevā-bhāva) expresses itself as shared suffering and steadfast companionship.
Setukhaṇḍa frames the narrative within the sanctity of Setu/Rāmeśvaram, but this verse itself is a character moment, not a direct tīrtha eulogy.
None is stated in this verse.