चतुरक्षरं परं चैव चतुरक्षरमेव च । द्व्यक्षरं च तथा पंचाक्षरं द्वयक्षरमेव च । एतद्यज्ञस्वरूपं च यो जपेज्ज्ञानपूर्वकम्
caturakṣaraṃ paraṃ caiva caturakṣarameva ca | dvyakṣaraṃ ca tathā paṃcākṣaraṃ dvayakṣarameva ca | etadyajñasvarūpaṃ ca yo japejjñānapūrvakam
มนตร์อันสูงสุดสี่พยางค์ และรูปสี่พยางค์, สองพยางค์ และห้าพยางค์, แล้วกลับเป็นสองพยางค์—ผู้ใดสวดภาวนาด้วยความรู้ เห็นว่านี่เองคือสภาวะแห่งยัญญะ…
Narrator (contextual; not explicit in snippet)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: A serene forest-āśrama where a sage performs japa as an inner yajña; subtle fire-altar imagery appears as a luminous aura around the chanting figure, with syllables visualized as offerings.
Conscious mantra-japa is itself a sacrifice—when done with understanding, it becomes a complete yajña in inner form.
The passage continues the Dharmāraṇya setting, emphasizing its atmosphere of mantra, yajña, and disciplined practice.
To perform japa of specified syllabic mantras (two-, four-, five-syllabled) with knowledge, regarding it as yajña.