वर्षमध्ये प्रकुर्वीत तथा सुप्ते जनार्द्दने । पौषे च लुप्तं कृत्वा च श्रौतं स्मार्त्तं करोति यः
varṣamadhye prakurvīta tathā supte janārddane | pauṣe ca luptaṃ kṛtvā ca śrautaṃ smārttaṃ karoti yaḥ
ผู้ใดประกอบพิธีเช่นนี้กลางฤดูฝน หรือในกาลที่ชนารทนะ (วิษณุ) ทรง ‘บรรทม’ ในโยคนิทรา และในเดือนเปาษะถือว่าข้อปฏิบัติได้ขาดตกแล้ว แต่ยังคงทำพิธีศราวตะและสมารตะต่อไป—ย่อมเป็นการฝ่าฝืนกาลและกฎแห่งธรรมวินัย
Unspecified (didactic passage within Dharmāraṇya Khaṇḍa)
Scene: Monsoon clouds over a village; a ritualist attempting to conduct solemn rites while a symbolic Viṣṇu rests on Śeṣa (śayana) in a side vignette; a calendar/panchāṅga motif shows Pauṣa and Cāturmāsya markers; tension between human haste and cosmic rhythm.
Dharma is sensitive to sacred time: rites done against calendrical rule are portrayed as improper and spiritually risky.
No specific tīrtha is named; the focus is ritual calendar discipline within the Dharmāraṇya setting.
It cautions against performing certain śrauta/smārta rites during the rainy season, during Viṣṇu’s ‘sleep’, and after declaring an observance lapsed in Pauṣa.