Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 25
त्वमेव सर्वं त्वयि देव सर्वं सर्वस्तुति स्तव्य इह त्वमेव । ईश त्वया वास्यमिदं हि सर्वं नमोऽस्तु भूयोऽपि नमो नमस्ते
tvameva sarvaṃ tvayi deva sarvaṃ sarvastuti stavya iha tvameva | īśa tvayā vāsyamidaṃ hi sarvaṃ namo'stu bhūyo'pi namo namaste
พระองค์เท่านั้นคือทุกสิ่ง; ข้าแต่เทพเจ้า สรรพสิ่งทั้งปวงดำรงอยู่ในพระองค์ พระองค์เท่านั้นทรงควรแก่บทสรรเสริญทั้งมวล ณ ที่นี้ ข้าแต่พระอีศวร จักรวาลทั้งสิ้นนี้ถูกแผ่ซ่านด้วยพระองค์—ขอนอบน้อมแด่พระองค์; นอบน้อมแล้วนอบน้อมอีก—นโม นมสเต
Devas (collectively), in praise of Śiva (Mahādeva)
Scene: A celestial assembly offers a concentrated hymn to Mahādeva; the universe is shown as suffused by Shiva—subtle cosmic aura, lingodbhava-like radiance, and the gods with folded hands.
FAQs
All existence is pervaded by the Lord; sincere repeated salutations cultivate humility and devotion.
The verse is a universal Śiva-stuti; within Dharmāraṇya Khaṇḍa it supports the sanctity of the Dharmāraṇya sacred landscape rather than naming a single tirtha here.
No specific rite is prescribed; the act implied is stuti/namaskāra (praise and repeated salutations).