तत्र जप्तं हुतं दत्तं ध्यातं च नृपसत्तम । तत्सर्वं चाक्षयं तत्र जायते नात्र संशयः
tatra japtaṃ hutaṃ dattaṃ dhyātaṃ ca nṛpasattama | tatsarvaṃ cākṣayaṃ tatra jāyate nātra saṃśayaḥ
ข้าแต่นฤปผู้ประเสริฐ สิ่งใดก็ตามที่สวดภาวนา (ชปะ) ที่นั่น สิ่งที่บูชาไฟเป็นโหมะ สิ่งที่ให้ทาน และสิ่งที่เจริญสมาธิ—ทั้งหมดนั้นย่อมเป็นบุญอันไม่เสื่อมสูญ ณ ที่นั้น; ปราศจากข้อสงสัย
Unspecified in snippet (contextually a Purāṇic narrator addressing a king)
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Listener: Nṛpasattama (best of kings)
Scene: Within a sacred forest clearing, a small fire-altar burns steadily; a sage leads japa while donors distribute gifts; a meditator sits under a tree—above them, a subtle aura suggests ‘akṣaya’ merit accumulating like luminous script.
Sacred geography matters in Purāṇic dharma: acts like japa, homa, dāna, and dhyāna gain inexhaustible merit when performed in a consecrated place.
Dharmāraṇya is praised as a power-place where spiritual practices become akṣaya (imperishable).
The verse lists four practices performed there—japa, homa, dāna, and dhyāna—and states their merit becomes inexhaustible.