धन्योऽहं कृतकृत्योऽहं सभाग्योऽहं धरातले । अद्याहं सुकृती जातो ह्मपुत्रे गृहागते
dhanyo'haṃ kṛtakṛtyo'haṃ sabhāgyo'haṃ dharātale | adyāhaṃ sukṛtī jāto hmaputre gṛhāgate
ข้าพเจ้าเป็นผู้มีบุญ ข้าพเจ้าเป็นผู้สำเร็จกิจ ข้าพเจ้าเป็นผู้มีโชคบนผืนแผ่นดินนี้ วันนี้ข้าพเจ้ามีบุญกุศลอย่างแท้จริง เพราะพวกท่าน—โอรสผู้ควรบูชาของข้าพเจ้า—ได้มาเยือนเรือนของข้าพเจ้าในฐานะแขก
Yudhiṣṭhira (contextual continuation from the prior verse)
Tirtha: गृह-तीर्थ (अतिथि-सत्कार से)
Type: kshetra
Listener: अतिथि-रूप पूज्यजन (ऋषि/ब्राह्मण; ‘पुत्रे’ संबोधन से अत्यन्त स्नेह/पूज्यता)
Scene: राजमहल/गृह में अतिथि-रूप ऋषियों/पूज्य जनों का आगमन; युधिष्ठिर हर्ष-विनय से स्वागत, अर्घ्य-पात्र, पुष्प, दीप; वातावरण मंगल।
Honoring and receiving holy guests is itself a great merit; hospitality becomes a direct expression of dharma.
The setting belongs to Dharmāraṇya’s narrative frame, but the verse emphasizes atithi-dharma rather than a particular tīrtha.
Implicitly, the dharmic observance of welcoming guests (atithi-satkāra); no specific rite is detailed.