Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 97
जयति निगमचूडाग्रेषु यस्यांघ्रिपद्मं जयति च हृदि नित्यं योगिनां यस्य मूर्तिः । जयति सकलतत्त्वोद्भासनं यस्य मूर्तिः स विजितगुणसर्गः पूज्यतेऽस्माभिरीशः
jayati nigamacūḍāgreṣu yasyāṃghripadmaṃ jayati ca hṛdi nityaṃ yogināṃ yasya mūrtiḥ | jayati sakalatattvodbhāsanaṃ yasya mūrtiḥ sa vijitaguṇasargaḥ pūjyate'smābhirīśaḥ
ชัยแด่พระเป็นเจ้า ผู้ซึ่งดอกบัวแห่งพระบาทได้รับการเทิดไว้บนยอดแห่งพระเวท; ชัยแด่พระองค์ ผู้ซึ่งพระรูปสถิตอยู่ในดวงใจของโยคีทั้งหลายเป็นนิตย์; ชัยแด่พระองค์ ผู้ซึ่งพระรูปส่องสว่างตัตตวะทั้งปวง. พระอีศวรผู้ชนะการปรุงแต่งแห่งคุณะทั้งสิ้นนั้น เราทั้งหลายบูชานอบน้อม
Nāga-stuti (likely Takṣaka and/or the Nāgas, within Sūta’s narration)
Tirtha: Hṛdaya-kṣetra (inner tīrtha of yogins)
Type: kshetra
Scene: A triptych-like visualization: (1) Vedas as crowned sages holding a lotus pedestal with Śiva’s feet; (2) yogins in meditation with Śiva’s luminous form in their hearts; (3) cosmic diagram of tattvas lit by Śiva’s radiance, with guṇas subdued beneath.
FAQs
Śiva is affirmed as Veda-endorsed, yogically realized, and the illuminator of all tattvas—worthy of worship as conqueror of the guṇas.
No specific tīrtha is named; the verse is a doctrinal and devotional victory-chant.
Worship (pūjā) is indicated; yogic inward contemplation is implied by ‘abiding in the hearts of yogins.’