Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 91
ततः प्रभाते भ्रष्टाशा शोकेन महताप्लुता । शनैर्निववृते दीना स्वदेशायैव केवला
tataḥ prabhāte bhraṣṭāśā śokena mahatāplutā | śanairnivavṛte dīnā svadeśāyaiva kevalā
ครั้นรุ่งอรุณมา ความหวังของนางก็พังทลาย ถูกความโศกใหญ่ท่วมท้น หญิงผู้น่าสงสารนั้นค่อย ๆ หันกลับ—เดียวดาย—มุ่งสู่แผ่นดินของตนเอง
Narrator (contextual Purāṇic narrator; specific speaker not explicit in the snippet)
Scene: At dawn on a lonely road, a grief-stricken woman, isolated and defeated, slowly turns back toward her homeland; the landscape feels empty and indifferent.
FAQs
When hope collapses, the Purāṇic vision still holds that divine grace may be near, ripening unseen through prior acts.
No specific tīrtha is named; the verse continues the narrative set near Bhadrakālī and a Śiva-liṅga.
None explicitly; the emphasis is on the human condition and karmic unfolding.