स तां दृष्ट्वा वरारोहां पीनोन्नतपयोधराम् । गृहं निनाय साम्ना च विधवां शूद्रनायकः । सा नारी तस्य महिषी भूत्वा तेन दिवानिशम्
sa tāṃ dṛṣṭvā varārohāṃ pīnonnatapayodharām | gṛhaṃ nināya sāmnā ca vidhavāṃ śūdranāyakaḥ | sā nārī tasya mahiṣī bhūtvā tena divāniśam
ครั้นเขาเห็นนางผู้มีรูปงามสง่า อกอิ่มผุดผ่องยกสูง ผู้นำชูทรนั้นจึงเกลี้ยกล่อมแม่ม่ายด้วยวาจาอ่อนหวาน แล้วพานางเข้าสู่เรือนของตน นางนั้นได้เป็นชายาของเขา อยู่ร่วมกันทั้งกลางวันและกลางคืน
Narrator (context not explicit in excerpt; likely Purāṇic narrator within Brahmottarakhaṇḍa)
Scene: A widow of graceful form is gently but insistently led by a local leader into his house; the moment is intimate yet foreboding, hinting at impending moral decline.
The narrative depicts how desire and persuasion can entangle one further in worldly bonds, preparing the ground for karmic results.
None is referenced.
None.