Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 136
विविधगुणविभेदैर्नित्यमस्पृष्टरूपं जगति च बहिरंतर्वा समानं महिम्ना । स्वमहसि विहरंतं वाङ्मनोवृत्तिदूरं परमशिवमनंतानंदसांद्रं प्रपद्ये
vividhaguṇavibhedairnityamaspṛṣṭarūpaṃ jagati ca bahiraṃtarvā samānaṃ mahimnā | svamahasi viharaṃtaṃ vāṅmanovṛttidūraṃ paramaśivamanaṃtānaṃdasāṃdraṃ prapadye
ข้าพเจ้าขอถึงที่พึ่งในพระปรมศิวะ—ผู้ซึ่งสภาวะมิได้ถูกแตะต้องด้วยความแตกต่างแห่งคุณทั้งหลายเป็นนิตย์ ผู้ซึ่งมหิมายังคงเสมอกันทั้งภายในและภายนอกโลก ผู้ทรงเริงอยู่ในรัศมีสว่างด้วยพระองค์เอง ไกลพ้นถ้อยคำและความเคลื่อนไหวแห่งจิต—อัดแน่นด้วยอานันท์อันอนันต์
Devotional voice (speaker not explicit in snippet; reads as a Śiva-śaraṇāgati/stuti within Brahmottara-khaṇḍa)
Scene: Aniconic vision: the cosmos shown both inside and outside a luminous Śiva-tejas; speech and mind depicted as retreating; the devotee bows in prapatti before an infinite, bliss-dense radiance.
FAQs
The verse teaches surrender to the transcendent Śiva, who is beyond guṇas, beyond mind and speech, yet immanent with equal majesty everywhere.
No particular tīrtha is mentioned; this is a theological hymn emphasizing Śiva’s transcendence and immanence.
The practice implied is prapatti (taking refuge/surrender) and stuti (praise), not a detailed external ritual.