राजोवाच । भगवन्नेष पुत्रो मे सोपि मंत्रिसुतश्च मे । रुद्राक्षधारिणौ नित्यं रत्नाभरणनिःस्पृहौ
rājovāca | bhagavanneṣa putro me sopi maṃtrisutaśca me | rudrākṣadhāriṇau nityaṃ ratnābharaṇaniḥspṛhau
พระราชาตรัสว่า: “ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ผู้นี้เป็นโอรสของข้าพระองค์ และผู้นั้นเป็นบุตรของเสนาบดี ทั้งสองสวมรุดรากษะเป็นนิตย์ และไม่ใยดีต่อเครื่องประดับอัญมณี”
Kāśmīra-rāja (the King of Kāśmīra)
Listener: Parāśara (and the assembly)
Scene: A king in court presents two youths: both wear rudrākṣa malas, plain garments, calm faces; jewel trays and ornaments lie ignored, courtiers watch in wonder.
Bhakti and vairāgya can arise even amid royalty, showing that spiritual temperament is not bound to social status.
No specific tīrtha is named; the narrative is set around the king of Kāśmīra.
Regular wearing of Rudrākṣa as a devotional observance.