तौ सदा सर्वगात्रेषु रुद्राक्षकृतभूषणौ । विचेरतुरुदारांगौ सततं भस्मधारिणौ
tau sadā sarvagātreṣu rudrākṣakṛtabhūṣaṇau | viceraturudārāṃgau satataṃ bhasmadhāriṇau
ทั้งสองทรงประดับเครื่องรางเมล็ดรุทรाक्षะทั่วสรรพางค์เสมอ พระวรกายสง่างาม และเสด็จไปมาโดยทรงธารวิภูติ (เถ้าศักดิ์สิทธิ์) ตลอดกาล
Unknown (narrative voice within Brahmottara Khaṇḍa; likely Sūta/Lomaharṣaṇa addressing sages)
Scene: Two noble youths walking with confidence, bodies adorned with rudrākṣa beads on arms/neck/chest and smeared with sacred ash; a subtle aura of ascetic discipline within royal life.
A Shaiva life is portrayed through visible ācāra—rudrākṣa adornment and bhasma-dhāraṇa—signs of continual devotion.
No particular tīrtha is mentioned; the verse focuses on Shaiva observance as a lived practice.
To wear rudrākṣas (as ornaments) and to bear sacred ash (bhasma), implying regular Shaiva marking such as Tripuṇḍra.