Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 43
न खाद मम भर्त्तारं प्राणात्प्रियतमं प्रभो । आर्त्तानां शरणार्त्तानां त्वमेव हि यतो गतिः
na khāda mama bharttāraṃ prāṇātpriyatamaṃ prabho | ārttānāṃ śaraṇārttānāṃ tvameva hi yato gatiḥ
“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า โปรดอย่ากลืนกินสามีของข้า ผู้เป็นที่รักยิ่งกว่าชีวิต ข้าแต่ผู้เป็นที่พึ่งของผู้ทุกข์ ผู้แสวงที่ลี้ภัย ท่านเท่านั้นคือที่พึ่งแท้และที่สุดแห่งทางไป”
The wife (Madayantī, continuing her plea)
Scene: The woman clings to the idea of refuge—hands folded, body bent forward, tears streaming; the captor looms but is addressed as ‘lord’ and ‘shelter,’ creating a dramatic moral inversion.
FAQs
Seeking refuge (śaraṇāgati) is upheld as sacred; the powerful are morally bound to protect those who surrender in distress.
No tīrtha is mentioned in this verse.
None; it is a supplication grounded in dharma.