Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 22
नीत्वैवं कतिचिन्मासान्स राजा मातृपुत्रकौ । जीवंतौ च मृतप्रायौ विलोक्यात्मन्यचिंतयत्
nītvaivaṃ katicinmāsānsa rājā mātṛputrakau | jīvaṃtau ca mṛtaprāyau vilokyātmanyaciṃtayat
ครั้นกาลล่วงไปหลายเดือนดังนี้ พระราชาทอดพระเนตรมารดาและบุตรซึ่งยังมีชีวิตอยู่แต่ประหนึ่งใกล้ความตาย แล้วทรงครุ่นคิดด้วยความกังวลในพระทัย
Narrator (contextual Purāṇic narrator; likely Sūta/Lomaharṣaṇa tradition)
Scene: The king stands apart, watching mother and son—alive yet nearly dead—then turns inward, brows furrowed, as if forming a vow.
FAQs
When worldly remedies fail, wise rulers turn inward to discern dharma and seek higher, purifying solutions aligned with cosmic order.
None in this verse; it prepares the narrative for a possible forthcoming sacred remedy or counsel.
None explicitly; the verse describes contemplation, often a prelude to dharmic action in Purāṇic storytelling.