इत्युक्त्वान्तर्दधे देव उमया सह शङ्करः । हनूमानीश्वरं तत्र स्थापयामास भक्तितः
ityuktvāntardadhe deva umayā saha śaṅkaraḥ | hanūmānīśvaraṃ tatra sthāpayāmāsa bhaktitaḥ
ครั้นตรัสดังนี้แล้ว พระศังกระผู้เป็นพระเป็นเจ้าก็อันตรธานไปพร้อมพระอุมา จากนั้นหนุมานได้ตั้งประดิษฐานพระอีศวรไว้ ณ ที่นั้นด้วยศรัทธาภักดี
Narrator (contextual)
Tirtha: Īśvara-sthāpita-sthāna at Revā/Narmadā-tīrtha (Hanūmat-pratiṣṭhita)
Type: kshetra
Scene: Śaṅkara with Umā fades from sight (antardhāna) after speaking; Hanūmān remains at the riverbank and establishes Īśvara—suggesting liṅga-pratiṣṭhā or shrine consecration—through intense devotion.
Devotion culminates in consecration—Hanūmān turns personal grace into a lasting sacred presence for future pilgrims.
A local Śiva presence is established within the Revā Khaṇḍa’s Narmadā tīrtha setting, implying a specific sthala connected to Hanūmān and Īśvara.
Liṅga-sthāpanā (establishing a Śiva liṅga/shrine) is indicated as an act of bhakti that anchors sacredness in a place.