Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 57
अहर्निशं दहेद्धूपं चन्दनं च सदीपकम् । पादशौचं स्वयं कृत्वा स्वयं भोजयते द्विजान् । द्वादशाब्दानि सा राज्ञी सुव्रता तत्र संस्थिता
aharniśaṃ daheddhūpaṃ candanaṃ ca sadīpakam | pādaśaucaṃ svayaṃ kṛtvā svayaṃ bhojayate dvijān | dvādaśābdāni sā rājñī suvratā tatra saṃsthitā
ทั้งกลางวันและกลางคืน นางจุดธูปถวายจันทน์และรักษาประทีปให้สว่างอยู่เสมอ ครั้นชำระล้างเท้าด้วยตนเองแล้ว นางก็บำรุงเลี้ยงพราหมณ์ผู้เป็นทวิชาด้วยตนเอง ตลอดสิบสองปี พระมเหสีผู้มั่นคงในพรตอันประเสริฐนั้นดำรงอยู่ ณ ที่นั้น
Narrator (contextual Purāṇic voice)
Type: kshetra
Listener: a king (bhūpati)
Scene: A queen in a tīrtha-āśrama setting tends an ever-burning lamp, offers sandal paste and incense, then kneels to wash the feet of arriving brāhmaṇas and serves them food; the passage of years is suggested by repeated ritual cycles.
FAQs
Sustained devotion expressed through worship and service—especially honoring the learned—strengthens vrata and magnifies tīrtha-merit.
The passage continues the Śūlabheda setting (named in the immediately preceding verse) within the Revā Khaṇḍa.
Continuous pūjā (incense, sandalwood, lamps), pāda-śauca (washing feet as hospitality/service), and dvija-bhojana (feeding brāhmaṇas) for twelve years.