Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 129
तेनाहं दुःखितो भद्रे दारिद्र्यमनिवर्तिकम् । मातुर्गृहं प्रयाहि त्वं त्यज स्नेहं ममोपरि । नगशृङ्गं समारुह्य मोक्तुमिच्छाम्यहं तनुम्
tenāhaṃ duḥkhito bhadre dāridryamanivartikam | māturgṛhaṃ prayāhi tvaṃ tyaja snehaṃ mamopari | nagaśṛṅgaṃ samāruhya moktumicchāmyahaṃ tanum
เพราะเหตุนั้น โอ้ผู้เป็นมงคล ข้าพเจ้าจึงทุกข์ระทม ความยากจนนี้ไม่ยอมถอยกลับไป เจ้าจงไปยังเรือนมารดาของเจ้าเสีย จงละความผูกพันที่มีต่อข้า ข้าพเจ้าจะขึ้นสู่ยอดเขา เพราะปรารถนาจะสละกายนี้
Śabara (husband, implied by context)
Type: peak
Scene: A man, crushed by unending poverty, urges his wife to leave for her mother’s home; he turns toward a stark mountain peak, resolved to abandon his body—wind whipping garments, a steep ascent ahead.
FAQs
Despair can tempt one toward self-abandonment, but dharma calls for steadiness and right counsel rather than impulsive renunciation.
No single tīrtha is named in this verse; it occurs within the Revā Khaṇḍa’s broader sacred-geography setting connected to the Revā (Narmadā) region.
None directly; the verse expresses a personal decision rather than a rite.