Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 47
ध्यातमात्रो ह्यहं विप्र पाताले वापि संस्थितः । शूलमूले त्वहं शम्भुरग्रे देवी स्वयं स्थिता । जगन्माताम्बिका देवी त्वामृतेनान्वपूरयत्
dhyātamātro hyahaṃ vipra pātāle vāpi saṃsthitaḥ | śūlamūle tvahaṃ śambhuragre devī svayaṃ sthitā | jaganmātāmbikā devī tvāmṛtenānvapūrayat
โอ้พราหมณ์ เพียงมีผู้ภาวนาระลึกถึงเรา เราก็ปรากฏในทันที แม้เราจะสถิตอยู่ในปาตาลก็ตาม ที่โคนตรีศูลเราคือศัมภู และที่ปลายตรีศูลนั้น พระเทวีทรงสถิตด้วยพระองค์เอง พระมารดาแห่งโลก อัมพิกาเทวี ได้เติมเต็มเจ้าให้เปี่ยมด้วยพระกรุณาดุจอมฤต
Śiva (deduced from ‘ahaṃ… śambhuḥ’ within the verse)
Tirtha: Śūlapāṇi-kṣetra / Śiva-Śakti śūla-sthāna (symbolic)
Type: kshetra
Listener: Māṇḍavya
Scene: A cosmic trident stands like a world-axis: at its base Śambhu manifests; at its tip Ambikā stands radiant; nectar-like light pours into the devotee.
FAQs
Meditation (smaraṇa/dhyāna) makes Śiva immediately accessible, and Devī’s grace is experienced as ‘nectar’ that renews and protects the devotee.
The verse points to a Śūla-associated sacred spot within the Revā-khaṇḍa’s sacred geography—where Śiva is said to abide at the trident’s root and Devī at its tip.
No external rite is prescribed here; the implied practice is dhyāna (meditation/remembering Śiva and Devī).