Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 11
स्वकीयांशविभागेन द्वादशादित्यसंज्ञितैः । तदाप्रभृति तत्तीर्थं राजन्ख्यातिं गतं भुवि
svakīyāṃśavibhāgena dvādaśādityasaṃjñitaiḥ | tadāprabhṛti tattīrthaṃ rājankhyātiṃ gataṃ bhuvi
ด้วยการแบ่งปันส่วนแห่งตน (รัศมีของตน) โดยอาทิตยะทั้งสิบสองนั้น ตั้งแต่นั้นมา ข้าแต่พระราชา ตีรถะนั้นก็เลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน
Mārkaṇḍeya
Tirtha: Dvādashāditya-tīrtha
Type: ghat
Listener: King (rājan)
Scene: Twelve Ādityas release or allocate rays/portions of light that stream into a riverbank shrine-space; the land itself glows, and pilgrims speak of the place’s rising fame.
FAQs
A holy place gains enduring fame when divine grace is anchored there, making it a lasting refuge for pilgrims.
That tīrtha is Siddheśvara Tīrtha (Revā Khaṇḍa context), made renowned through the Ādityas’ consecration.
No explicit prescription; it describes a sanctifying act—sharing/establishing their aṃśas—by which the tīrtha’s renown arose.