एषा ते कथिता राजन्सिद्धिश्चाणक्यभूभृतः । तथान्यत्तव वक्ष्यामि शृणुष्वैकाग्रमानसः
eṣā te kathitā rājansiddhiścāṇakyabhūbhṛtaḥ | tathānyattava vakṣyāmi śṛṇuṣvaikāgramānasaḥ
ข้าแต่พระราชา ความสำเร็จอันเป็นสิทธิของกษัตริย์จาณักยะนี้ได้กล่าวแก่ท่านแล้ว บัดนี้เราจักกล่าวสิ่งอื่นต่อไป—ขอจงสดับด้วยจิตตั้งมั่น
Mārkaṇḍeya (explicit in next adhyāya opening; inferred here)
Listener: A king (rājan/nareśvara)
Scene: A sage-narrator addresses a seated king, concluding one account and inviting concentrated listening for the next teaching; a calm hermitage or riverbank assembly setting.
Sacred narratives yield fruit when heard with concentration and receptivity.
It functions as a transition after the Śuklatīrtha episode, preparing for further tīrtha-glorification.
Śravaṇa (attentive listening) is the implied discipline—‘listen with one-pointed mind’.