Adhyaya 145
อัธยายะนี้เสนอคำสอนทางเทววิทยาอย่างย่อที่มารกัณฑेयกล่าวแก่ผู้แสวงหาซึ่งถูกเรียกว่า “ผู้พิทักษ์/ผู้นำแห่งแผ่นดิน” ให้มุ่งสู่ศิวตีรถะอันหาที่เปรียบมิได้ กล่าวไว้ว่าเพียงได้ดรศนะ (darśana) ต่อองค์เทพ ณ ศิวตีรถะ ก็สามารถชำระมลทินบาปทั้งปวง (sarva-kilbiṣa) ให้สิ้นไปได้ ต่อจากนั้นกำหนดแนวปฏิบัติที่มีวินัย: อาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ในตีรถะพร้อมพิชิตความโกรธและสำรวมอินทรีย์ แล้วบูชามหาเทวะ โดยมีบุญเทียบเท่ายัญอัคนิษโฏมะ (Agniṣṭoma) และยิ่งเข้มข้นขึ้นด้วยศรัทธาพร้อมการถืออุโบสถ/อดอาหาร (sopavāsa) และบูชาพระศิวะ ทำให้หนทางจิตวิญญาณมั่นคงไม่หวนกลับ จนบรรลุรุดรโลกเป็นผลอันแน่นอน
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धरापाल शीवतीर्थमनुत्तमम् । दर्शनाद्यस्य देवस्य मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
มารกันเฑยะกล่าวว่า: ต่อจากนั้น ข้าแต่ผู้พิทักษ์แผ่นดิน พึงไปยังศิวะตีรถะอันหาที่เปรียบมิได้ เพียงได้ทัศนะ (ดर्शन) แห่งเทวะ ณ ที่นั้น ก็พ้นจากบาปทั้งปวง
Verse 2
शिवतीर्थे तु यः स्नात्वा जितक्रोधो जितेन्द्रियः । पूजयेत महादेवं सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्
ผู้ใดอาบน้ำชำระที่ศิวะตีรถะ ครอบงำโทสะและสำรวมอินทรีย์ แล้วบูชามหาเทวะ ผู้นั้นย่อมได้ผลบุญแห่งยัญอัคนิษโฏมะ
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या सोपवासोऽर्चयेच्छिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
และผู้ใด ณ ตีรถะนั้น บูชาพระศิวะด้วยศรัทธาพร้อมการถืออุโบสถ การดำเนินไปของเขาย่อมไม่หวนกลับ; โดยไม่ต้องสงสัยย่อมถึงโลกแห่งรุทระ
Verse 145
। अध्याय
จบอัธยายะ: บทนี้สิ้นสุดลง ณ ที่นี้