Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 3
नमोऽस्तु ते पुण्यजलाश्रये शुभे विशुद्धसत्त्वं सुरसिद्धसेविते । नमोऽस्तु ते तीर्थगणैर्निषेविते नमोऽस्तु रुद्राङ्गसमुद्भवे वरे
namo'stu te puṇyajalāśraye śubhe viśuddhasattvaṃ surasiddhasevite | namo'stu te tīrthagaṇairniṣevite namo'stu rudrāṅgasamudbhave vare
ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้เป็นมงคล เป็นที่พึ่งแห่งสายน้ำศักดิ์สิทธิ์; พระสภาวะบริสุทธิ์ยิ่ง มีเทวะและสิทธะคอยบูชา. ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้มีหมู่ทิรถะทั้งหลายมาสักการะ. ขอนอบน้อมแด่พระองค์ ผู้ประเสริฐยิ่ง ผู้บังเกิดจากพระวรกายแห่งรุทระ โอ้สายน้ำทิพย์อันศักดิ์สิทธิ์
Devotees/pilgrims (stuti within Revā-māhātmya context; exact speaker not specified in the snippet)
Tirtha: Revā/Narmadā
Type: river
Listener: Rājan (king)
Scene: Narmadā envisioned as a radiant, pure river-goddess attended by devas and siddhas above the waters; multiple tīrtha-ghāṭs appear like beads along her flow; a subtle Rudra/Śiva aura indicates ‘rudrāṅga-samudbhavā’.
FAQs
Reverence to the sacred river as a living tīrtha: purity, divine service, and liberation-oriented sanctity are accessed through humble praise and approach.
The Revā (Narmadā) and her tīrthas—portrayed as a whole sacred landscape where many fords and pilgrimage points converge.
No explicit rite is stated; the verse functions as stuti (praise) supporting pilgrimage practices like snāna (holy bathing) and tīrtha-sevā by implication.