Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 20
हिरण्यनेत्रस्य तपः — Hiraṇyanetra’s Austerity and the Boon
अंधक उवाच । कथं विभो वैरिबलं प्रविश्य ह्यनेन देहेन करोमि युद्धम् । स्नाय्वस्थिशेषं कुरु मांसपुष्टं करेण पुण्ये न च मां स्पृशाद्य
aṃdhaka uvāca | kathaṃ vibho vairibalaṃ praviśya hyanena dehena karomi yuddham | snāyvasthiśeṣaṃ kuru māṃsapuṣṭaṃ kareṇa puṇye na ca māṃ spṛśādya
อันธกะกล่าวว่า “โอ วิภุ ข้าจะบุกเข้าสู่กองทัพศัตรูและทำศึกด้วยกายเช่นนี้ได้อย่างไร? โปรดทำให้ผู้ที่เหลือเพียงเอ็นและกระดูกนี้ กลายเป็นกายที่มีเนื้อแน่นและมั่นคง ด้วยพระหัตถ์อันเป็นมงคลของพระองค์ โปรดฟื้นคืนกำลังแก่ข้า—และอย่าทรงแตะต้องข้าเช่นนี้อีกเลย”
Andhaka
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Mahādeva
Role: nurturing
FAQs
The verse highlights the limitation of embodied power: even a mighty warrior becomes helpless when the body is weakened. From a Shaiva Siddhanta lens, it points to the soul’s dependence (paśu) upon the Lord (Pati) and exposes how ego seeks strength without inner purification.
Andhaka addresses the Lord as a personal, responsive deity—Saguna Shiva—whose “hand” can restore or restrain. In Linga-worship, this becomes a reminder that true protection and capability arise from Shiva’s grace, not merely from physical prowess.
A practical takeaway is to cultivate surrender and restraint through japa of the Panchakshara (“Om Namaḥ Śivāya”) and simple Shaiva disciplines like vibhuti (tripuṇḍra) and Rudraksha—seeking strength aligned with dharma rather than force driven by pride.